شعر زمان افعال
ماضـــــی یعنــــی گـــذشته افســوس که از دست رفتـه
حالا یا وقتـــی دیگــــر مضـــارع می آیـــد از در
آینـــده هم چـــون فرداست هنـــــوز گـــذشته ، پیداست
مــاضــــی مطلـــق یا ساده از قیــــد و بنـــد آزاده
استمـــراری « مـی » داره نقلــی « ام» و « ای» داره
التــــزامی با « باشــ» ـه شـک و تــردیـــد با هاشـه
فعــل بعیـد هم با « بـود» دوست می شــود خیلـی زود
* * * * * *
مضارع اخباری، خبر داری « می » داره
التزامی درآغاز یک« بـ » داره ای همراز
« خـــواه » کـــه می آیـــــد آینــــده اســت
پــــر از امـیـد و خنـــده اســت
سراپا اگر زرد و پژمرده ایم